| Jakub Miąsik
Miłość Boga do człowieka… Narodzenie Twe Niby pełne bólu Aczkolwiek opływające W płomień radości Uśmiech Twej rodzicielki Pełen ciepła. W tej chwili pierwszy raz Ujrzałeś świat Tego dnia ukochał Cię Bóg, Bo dał Ci życie Największy cud Teraz samotnie walczysz Ze smutkiem Złem świata tego Aby w przyszłości… Doświadczyć czegoś cudownego Bowiem wtedy zasiądziesz przy wieczerzy… Wraz z Ojcem i Synem Niebieskim. | Mariola Sztejenka
***
Zawsze niezmienna Jedna i ta sama… niewzruszona, Jak drzewo silna, nieugięta Za bardzo uporządkowana już, By zmienić cokolwiek, Z zewnątrz obrosłam pancerzem Zakorzeniłam się w rozsądku. A jednak w środku głęboko Drżąca jak listek wierzby, Z sercem gołębim Zlękniona Krucha Ciągle szukam przystani.
|
|---|---|
| Jakub Miąsik
Boże miłosierdzie Świat się zmienia Ziemia przemija Upadają rządy Każdy odchodzi… Do wieczności. Mimo swych przewinień Mimo smutków i radości Pomimo nawet gniewu i przestępczości Możesz stanąć przed bramą Niebios A tam usłyszysz oczyszczający głos Jeżeli powiesz tylko jedno słowo, Które znaczy tak mało a zarazem tak wiele „Żałuję Panie mój” A wtedy wstąpisz do raju Tego Poznasz miłosierdzie… Boga Wszechmogącego
|  |
| Z okazji Dnia Edukacji Narodowej dla Dyrekcji i Nauczycieli – wiersze.
Autor nieznany Wspomnienie o Nauczycielach
Wspomnienie o Nauczycielach jest zawsze miłym zdarzeniem w nich były nasze radości i psoty uczyli nas pisać kłaniać się i kochać
stawiali nam oceny uczyli rozpoznawać wartość ludzi tych co byli i odeszli
ja też wiele w życiu ich znałam i wiele serca od nich miałam byli dla nas radośni zwyczajni prości
często o nich myślałam byli znakiem czasu i są uczyli nas dobrych cech kształtowali patriotyzm to od nich w lesie waleczny Franek miał lampkę kwiatek a nawet różaniec
było ich bardzo dużo i byli nam tęczą i burzą czasem też serce drżało jak się klasówkę pisało
| on pierwszy pokazał nam
ale jeśli nie poszedł do góry -
|
| Zbigniew Herbert Pan od przyrody Nie mogę przypomnieć sobie jego twarzy stawał wysoko nade mną na długich rozstawionych nogach widziałem złoty łańcuszek popielaty surdut i chudą szyję do której przyszpilony był nieżywy krawat |